Νέες Στρατηγικές Βελτιστοποιούν τη Σύνθεση των Ζωοτροφών για την Παραγωγικότητα των Χοίρων και των Πουλερικών

Οι πηγές ενέργειας αποτελούν τον κύριο όγκο των περισσότερων σιτηρεσίων και μπορούν να αντιπροσωπεύουν έως και το 99% του σιτηρεσίου. Οι ευρέως χρησιμοποιούμενες επιλογές περιλαμβάνουν καλαμπόκι, σόργο, σιτάρι, κριθάρι, βρώμη, ρύζι και διάφορα υποπροϊόντα επεξεργασίας δημητριακών.

Επειδή η ενεργειακή πυκνότητα και η περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες διαφέρουν ανά συστατικό, οι διαμορφωτές προσαρμόζουν συνήθως τα ποσοστά συμπερίληψης ανάλογα με το είδος, το στάδιο παραγωγής και την τοπική προσφορά. Η φυσική επεξεργασία και η συμπλήρωση με ένζυμα χρησιμοποιούνται συχνά όταν τα δημητριακά χαμηλότερης ενέργειας αποτελούν μεγαλύτερο μέρος της διατροφής.

Η πρωτεΐνη είναι το δεύτερο κύριο θρεπτικό συστατικό μετά την ενέργεια. Η αποτελεσματική αξιοποίηση της πρωτεΐνης εξαρτάται από την ισορροπία των αμινοξέων, ώστε το ζώο να μπορεί να μετατρέπει αποτελεσματικά το άζωτο των ζωοτροφών.

• Σογιάλευρο: Ευρέως αναγνωρισμένο ως πηγή πρωτεΐνης υψηλής ποιότητας, με περιεκτικότητα σε ακατέργαστη πρωτεΐνη 40%-50%, και χρησιμοποιείται ως δείκτης αναφοράς στη διαμόρφωση.
• Σπόροι ελαιοκράμβης και κανόλας: Χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατο του σογιάλευρου, με προσοχή που απαιτείται για αντιθρεπτικούς παράγοντες όπως οι γλυκοσινολικές ενώσεις και το ερουκικό οξύ· η αντικατάσταση συνιστάται γενικά όχι περισσότερο από 50%.
• Αλευρι ηλίανθου: Περιέχει 29%-30% ακατέργαστη πρωτεΐνη αλλά είναι υψηλότερο σε φυτικές ίνες, οπότε η πεπτικότητα των αμινοξέων απαιτεί προσοχή.
• Αλευρι βαμβακοσπόρου: Πλούσιο σε πρωτεΐνη αλλά περιορισμένο από την τοξικότητα της γκοσιπόλης, με συνιστώμενη συμπερίληψη συνήθως όχι υψηλότερη από 20%.
• Συστατικά ζωικής προέλευσης: Όπως το ιχθυάλας και ο αποξηραμένος ορός γάλακτος, χρησιμοποιούνται κυρίως για νεαρά ζώα για την ισορροπία των αναγκών σε αμινοξέα· η χρήση είναι συνήθως περιορισμένη λόγω του υψηλού κόστους.

Ο σύγχρονος σχεδιασμός σιτηρεσίων επεκτείνεται πέρα από τη θρεπτική ισορροπία για να συμπεριλάβει την αποδοτικότητα επεξεργασίας, τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και τη διαχείριση κόστους.

• Χρήση ενζύμων: Τα εξωγενή ένζυμα μπορούν να βελτιώσουν την αξιοποίηση των μη πεπτών συστατικών στις ζωοτροφές.
• Περιβαλλοντικές εκτιμήσεις: Η ακριβής διαμόρφωση μπορεί να μειώσει την απέκκριση αζώτου και φωσφόρου, μειώνοντας το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της κτηνοτροφικής παραγωγής.
• Έλεγχος κόστους: Τα ποσοστά συμπερίληψης προσαρμόζονται δυναμικά σε απόκριση της τοπικής διαθεσιμότητας συστατικών και των κινήσεων των τιμών.

Αυτές οι προσαρμογές γίνονται γενικά εντός ορίων ειδικών για το είδος για την προστασία της πεπτικής απόδοσης και την αποφυγή αντιθρεπτικών επιδράσεων. Στόχος είναι η διατήρηση σταθερής παροχής θρεπτικών συστατικών, ενώ παράλληλα ανταποκρίνεται στις αλλαγές στις αγορές πρώτων υλών.